Βρέθηκε ο θολωτός τάφος του θρυλικού Βασιλιά της Μεσσήνης, Αριστόδημου!

Βρέθηκε ο θολωτός τάφος του θρυλικού Βασιλιά της Μεσσήνης, Αριστόδημου!

Ναι όσο απίστευτο και να φαίνεται, βρέθηκε ο θολωτός τάφος του θρυλικού Βασιλιά της Αρχαίας Μεσσήνης, Αριστόδημου, ο οποίος για αιώνες τώρα ήταν βασική επιδίωξη της αρχαιολογικής υπηρεσίας και εκατοντάδων επίδοξων θησαυροκυνηγών, οι υποίοι είχαν κυριολεκτικά ανασκάψει την ανατολική πλευρά του ιερού όρους της Μεσσηνίας,Ιθώμη, όπου κατά τον Παυσανία είχε ταφεί ο εν λόγω βασιλιάς.

Πολλοί πίστευαν από τα παλαιότερα χρόνια, ότι ο τάφος του Αριστόδημου ο οποίος είχε θυσιάσει την κόρη του,σύμφωνα με χρισμό του μαντείου των Δελφών,.. προκειμένου να απελευθερωθεί η Μεσσηνία από τους Σπαρτιάτες, ότι βρίσκεται κοντά στο χωριό Αριστοδήμειο της Ιθώμης και για το λόγο αυτό έδωσαν στο χωριό αυτό το όνομα του θρυλικού βασιλιά.

Νεότερες μελέτες ιστορικών είχαν αποφανθεί ότι ο περιβόητος τάφος με τους αμύθητους θησαυρούς, βρίσκεται κοντά στο αρχαίο φράγμα του ποταμού Βαλύρα, όπου κατά την ιστορία διάβηκε ο λυράρης της αρχαιότητας Θάμυρις και συνέβη το γνωστό περιστατικό της ρίψης της λύρας στο νερό μετά της τύφλωσή του από τις εννέα Μούσες.Έκτοτε η περιοχή αυτή οργώνονταν κατά καιρούς από λαθροανασκαφείς, οι οποίοι εφοδιασμένοι με ανιχνευτές μετάλλων προσπαθούσαν τις νύχτες να εντοπίσουν τον θησαυρό που θα τους έκανε βαθύπλουτους.

Εις μάτην όμως, γιατί παρά τις δεκάδες τρύπες που δημιούργησαν σκάβοντας, ο θησαυρός ήταν αδύνατον να εντοπιστεί.

Όμως όσα φέρνει η στιγμή δεν τα φέρνει ο χρόνος, όπως λέει και ο σοφός λαός.Και η στιγμή που ήρθε ήταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη για μια ομάδα ανθρώπων της περιοχής που αγαπούν την πολιτιστική παράδοση της περιοχής τους και προσπαθούν με κάθε τρόπο να την προστατεύσουν και να την προβάλουν.

 Η πύλη του Άδη στην Ιθώμη και το μεγάλο μυστικό!

Η ομάδα αυτή των ανθρώπων του πολιτισμού της Ιθώμης, αξιοποιώντας αρχαίες γραφές σύμφωνα με τις οποίες, κοντά στο αρχαίο φράγμα του ποταμού "Βαλύρα ή κατά την σύγχρονη ονομασία Μαυροζούμενα, υπάρχει η πύλη του Άδη,  εκεί που δηλαδή περνούσαν οι ψυχές των αποθανόντων για τον άλλο κόσμο στην αρχαιότητα, την εντόπισαν έχοντας ως βοηθό τους την σύγχρονη τεχνολογία GPS και έφθασαν μετά από πολύ κόπο στο επίμαχο σημείο, καθώς ήταν καλυμμένο από οργιώδη βλάστηση και μια πέτρινη πλάκα η οποία είχε ελαφρώς μετακινηθεί στο διάβα των αιώνων.
Η είσοδος στην φερόμενη ως πύλη του Άδη άφησε την ερευνητική ομάδα εμβρόντητη καθώς βρέθηκαν σε μια φυσική σπηλιά,διαστάσεων εδάφους 7,63 Χ 8,45 m , η οποία περίτεχνα είχε μετατραπεί σε υπόγειο θολωτό τάφο.

Στο βορινό μέρος υπάρχει μαρμάρινος τάφος με την επιγραφή Αριστοδήμω Μεσσηνίων Βασιλεί , ο οποίος είναι ανέγγιχτος και τριγύρω διάφορα ειδώλια από ατόφιο χρυσάφι, λήκυθοι οι οποίες περιέχουν χρυσαφένια ομοιώματα κλώνων ελιάς, χρυσαφένια κτερίσματα και χρυσοελεφάντινο αγαλματίδιο του Ιθωμάτα Διός.

Αμέσως η ομάδα ενημέρωσε τις αρχές ασφαλείας του νομού,τον καθηγητή αρχαιολογίας κ.Πέτρο Θέμελη, οποίος κατέφθασε αμέσως από την Αρχαία Μεσσήνη, τον υπουργό Πολιτισμού και τις δικαστικές αρχές, προκειμένου να προστατευθεί πάση θυσία ο μεγάλος και ανεκτίμητος αυτός θησαυρός.  Σύμφωνα με μεταλλειολόγο που συμμετείχε στην ομάδα, η αξία σε χρυσό των ευρημάτων εκτιμάται σε περίπου ένα δισ. ευρω, ενώ συμπεριλαμβανομένης της αρχαιολογικής και καλλιτεχνικής τους αξίας, κατά τον κ.Θέμελη, τούτη ανέρχεται στο 100/πλάσιο!!!

Το περιστατικό αυτό που συνέβη λίγο πριν το μεσημέρι του Σαββάτου, σύμφωνα με ασφαλείς και καλά διασταυρωμένες πληροφορίες μας, έχει προκαλέσει σεισμό στο κυβερνητικό επιτελείο.Ήδη η περιοχή έχει περικυκλωθεί από ένοπλους άνδρες της ασφάλειας, οι οποίοι καμουφλάρονται σε κάθε σημείο πρόσβασης στην περιοχή για την πιθανότητα ληστείας. Ακόμα έχουν επιστρατευθεί και σύγχρονα συστήματα δορυφορικής παρακολούθησης που διέθεσε το υπουργείο άμυνας.

Σύντομα θα επανέλθουμε στο μεγάλο αυτό θέμα με νεότερα στοιχεία και λεπτομέρειες. 

Πηγή: ithominews

Ένα συγκλονιστικό γεγονός ασυγχώρητα διαγραμμένο από τα βιβλία της Ιστορίας μας!

Ένα συγκλονιστικό γεγονός ασυγχώρητα διαγραμμένο από τα βιβλία της Ιστορίας μας!

«Όταν μπήκαν οι Γερμανοί στην Αθήνα, 27 Απριλίου 1941, η πρώτη τους δουλειά ήταν να στείλουν ένα απόσπασμα υπό το λοχαγό Γιάκομπι και τον υπολοχαγό Έλσνιτς για να κατεβάσει τη Γαλανόλευκη από τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης και να… υψώσει τη σβάστικα....
...Δεξιά ο Παρθενώνας, αριστερά οι Καρυάτιδες. Από την ελιά της Αθηνάς οι Γερμανοί αντικρίζουν στο ακραίο σημείο του βράχου της Ακρόπολης που δεσπόζει της πόλης την γαλανόλευκη σημαία, που θα αντικατασταθεί από τον αγκυλωτό σταυρό.
Η εθνική σημαία με το μεγάλο σταυρό στη μέση λάμπει και τα χρώματά της τονίζουν και τονίζονται από τον Παρθενώνα που στέκει αγέρωχος και όμορφος όπως πάντα.

Εκεί, στη θέση Καλλιθέα, στο ανατολικό σημείο του Ιερού Βράχου, ο επικεφαλής του αποσπάσματος ζήτησε από τον εύζωνο που φρουρούσε τη σημαία μας να την κατεβάσει και να την παραδώσει.
Ο απλός αυτός φαντάρος, όταν στις 8:45 το πρωί έφτασαν μπροστά του οι κατακτητές της χώρας μας και με το δάχτυλο στη σκανδάλη των πολυβόλων τους τον διέταξαν να κατεβάσει το εθνικό μας σύμβολο, δεν έδειξε κανένα συναίσθημα. Δεν πρόδωσε την τρικυμία της ψυχής του. Ψυχρός, άτεγκτος και αποφασισμένος… απλά αρνήθηκε! Οι ώρες της περισυλλογής, που μόνος του είχε περάσει δίπλα στη σημαία, τον είχαν οδηγήσει στη μεγάλη απόφαση.
“ΟΧΙ”! Αυτό μονάχα πρόφερε και τίποτε άλλο. Μια απλή λέξη, με πόση όμως τεράστια σημασία και αξία. Η Ελληνική μεγαλοσύνη σε όλη την απλή μεγαλοπρέπειά της κλεισμένη μέσα σε δύο συλλαβές! Ξέρουν απ’ αυτά οι Έλληνες.
Ο λοχαγός Γιάκομπι διέταξε ένα Γερμανό στρατιώτη να το πράξει. Ο στρατιώτης την κατέβασε και αφού με τη βοήθεια ενός συναδέλφου του τη δίπλωσε πολύ προσεκτικά, την παρέδωσε στα χέρια του Έλληνα φρουρού. Ο εύζωνας κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα με κατεβασμένο κεφάλι το διπλωμένο γαλανόλευκο πανί πάνω στα χέρια του. Κι ύστερα τυλίχτηκε με τη σημαία, έτρεξε ως την άκρη του Ιερού Βράχου και μπρος στα μάτια των εμβρόντητων Γερμανών ρίχτηκε μ’ ένα σάλτο στον γκρεμό, βάφοντας το εθνικό μας σύμβολο με το τίμιο αίμα του.

Οι Γερμανοί σκύβουν πάνω από το κενό: 60 μέτρα πιο κάτω κείτεται ο εύζωνας, νεκρός πάνω στο βράχο, σκεπασμένος με το σάβανο που διάλεξε.

Οι δύο Γερμανοί αξιωματικοί, που είναι επικεφαλής των εμπροσθοφυλακών, ο αρχηγός ιππικού Γιάκομπι και ο λοχαγός Έλσνιτς της 6ης ορεινής μεραρχίας, χρησιμοποιούν το ραδιοφωνικό σταθμό Αθηνών για να στείλουν μήνυμα στον Χίτλερ:

“Μάιν Φύρερ, στις 27 Απριλίου, στις 8:10, εισήλθαμε εις τας Αθήνας, επικεφαλής των πρώτων γερμανικών τμημάτων στρατού, και στις 8:45 υψώσαμε τη σημαία του Ράιχ πάνω στην Ακρόπολη και στο Δημαρχείο. Χάιλ, μάιν Φύρερ”.
Η γερμανική στρατιωτική διοίκηση Αθηνών υποχρέωσε την προδοτική κυβέρνηση Τσολάκογλου να δημοσιεύσει στον Τύπο ανακοίνωση, σύμφωνα με την οποία ο φρουρός της σημαίας μας υπέστη έμφραγμα από τη συγκίνηση όταν του ζητήθηκε να την παραδώσει. Όμως, οι στρατιώτες κaι οι επικεφαλής του γερμανικού αποσπάσματος είχαν συγκλονιστεί απ’ αυτό που είδαν και δεν κράτησαν το στόμα τους κλειστό. Στις 9 Ιουνίου η είδηση δημοσιεύθηκε στην DAILY MAIL με τίτλο: “A Greek carries his flag to the death” (Ένας Έλληνας φέρει τη σημαία του έως το θάνατο)”.

Η θυσία του Έλληνα στρατιώτη έγινε αιτία να εκδοθεί διαταγή από το Γερμανό φρούραρχο να υψώνεται και η ελληνική σημαία δίπλα στη γερμανική. Μέχρι πριν από λίγα χρόνια εκεί στα Αναφιώτικα, κάτω από τον Ιερό Βράχο, ζούσαν ακόμα αυτόπτες μάρτυρες, που είδαν το παλικάρι να γκρεμοτσακίζεται μπροστά στα μάτια τους τυλιγμένο με τη Γαλανόλευκη. Και κάθε χρόνο στο μνημόσυνό του στις 27 Απριλίου άφηναν τα δάκρυά τους να κυλήσουν στη μνήμη του. Ουδείς ενδιαφέρθηκε ποτέ να καταγράψει τη μαρτυρία τους.

Κωνσταντίνος Κουκίδης είναι τ’ όνομα του ευζώνου, είναι τ’ όνομα αυτού του ΕΛΛΗΝΑ και στολή του η Σημαία μας. Μας τον έχουν κρύψει, μας τον έχουν κλέψει. Κλείστε κι αυτόν τον εθνομάρτυρα στην ψυχή σας κοντά στους άλλους. Απαιτείστε να γραφτεί τ’ όνομά του στα σχολικά βιβλία της Ιστορίας. Ψιθυρίστε το, έστω και βουβά, μέσα σας κάθε φορά που αντικρίζετε τη σημαία μας. Πείτε στα παιδιά σας ότι αυτή η σημαία έχει βυζάξει ποταμούς ελληνικού αίματος, για να μπορεί αγέρωχη να κυματίζει την τιμή και την αξιοπρέπειά μας.

ΕΝΑΣ ANAΓΝΩΣΤΗΣ   (πηγή: InsuranceDaily Newsletter)

Δήμος Βουφράσου -Βουφράδος

Δήμος Βουφράσου -Βουφράδος

Το 1840 Όθωνας αναζητούσε στην αυτοδιοίκηση ένα πιο συγκεντρωτικό και ευέλικτο σύστημα, κάτι που η υπάρχουσα κατάσταση στους δήμους δεν του το παρείχε. Αποφάσισε, λοιπόν, το καλοκαίρι του 1840 να προχωρήσει σε συγχώνευση των δήμων και σε δημιουργία μεγαλύτερων και ισχυρότερων σε όλη την επικράτεια. Έτσι ο δήμος Σκάρμιγκα διαλύθηκε και τα χωριά του εντάχτηκαν στο δήμο Βουφράσου.

Ο δήμος Βουφράσου είχε δημιουργηθεί το 1836. Το 1883 ο δήμος θα μετονομαστεί σε δήμο Βουφράδος. Η ίδρυση του δήμου δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ 80/28-12-1836. Στην αρχή το δήμο αποτελούσαν τα χωριά: 1) Χατζή, 2) Βλαχόπουλο, 3) Γκρούστεσι, 4) Αρναούταλη, 5) Βελή, 6) Δάσος των Χιλίων Χωριών και 7) Μύλοι του Χατζή. Ένα από τα πρώτα προβλήματα του δήμου ήταν η έδρα του, μια και ο τοπικιστικός ανταγωνισμός ήταν έντονος, ιδιαίτερα ανάμεσα στα χωριά Χατζή και Βλαχόπουλο. Μετά από πολλές διεργασίες και παρεμβάσεις τοπικών παραγόντων, το 1836, ορίστηκε προσωρινά έδρα του δήμου το χωριό Βλαχόπουλο και αμέσως μετά αυτή μεταφέρθηκε στο Χατζή. Πρώτος δήμαρχος ορίστηκε ο Αθανάσιος Φράγκος και εισπράκτορας του δήμου ο Κ. Βάλλιας με το ΦΕΚ 80/28-12-1836. Το 1840 ο δήμος παρουσίαζε πληθυσμιακή δύναμη 2.996 κατοίκων. Το δήμο συνολικά αποτέλεσαν οι παρακάτω οικισμοί:

    Αρναούταλη
    Βελή
    Βλάση
    Βλαχόπουλο
    Γκρούστεσι
    Δάρα
    Ζαΐμογλι
    Καρακασίλι
    Κοντογόνι
    Κουρτάκι
    Κρεμμύδια
    Μανιάκι
    Μαργέλι
    Μηλιώτη
    Μίσκα
    Νάσια
    Πελεκανάδα
    Πέραν
    Πισπίσα
    Ρομίρι
    Ρούτσι
    Σκαρμίγκα
    Σουληνάρι
    Φουρτζή
    Χαλαμπρέζα
    Χατζή
    Μύλος Χατζή
    Καπάσι
    Μύλοι Ζουρλοδερβίση
    Μύλος Σουλεϊμάναγα
    Μύλος Ισάγα
    Μύλος Αλμπαναίων
    Ξενοδοχείο Σαγιά
    Ξενοδοχείο Λυκοτραφίτη


πηγή θεμάτων μεταξύ άλλων : www.vlasi.gr (ευχαριστούμε τον Κύριο Τάσο Αποστολόπουλο)

πηγή θεμάτων μεταξύ άλλων : www.vlasi.gr (ευχαριστούμε τον Κύριο Τάσο Αποστολόπουλο)

 

Δήμος Σκάρμιγκας - 1836

Δήμος Σκάρμιγκας - 1836

Στα 1836 δημιουργείται ο Δήμος Σκάρμιγκας. Περιελάμβανε τα χωριά Σκάρμιγκα ( Ευεργέτιδα) Πρωτεύουσα , Νάσια , Μανιάκι , Κοντογόνι , Βλάσι , Μαργέλι , Μηλιώτη , Μπέσα ή Μπέζια . Δέν αναφέρεται Δήμαρχος και εισπράκτωρ ( ΦΕΚ , αρ. φύλ. 80 , της 20 Δεκεμβρίου 1836 , σελίδα 21 παραρ.) Στίς 7 (19 ) Μαρτίου 1837 με Β.Δ. διωρίσθη Δήμαρχος ο Ιωάννης Βάγκαλης και δημαρχιακοί Πάρεδροι της ( Πρωτεύουσης ) δηλαδή της έδρας του Δήμου οι Ιωάννης Μυλωνάς και Ιωάννης Μολάος , ειδικοί δε Δημαρχιακοί Πάρεδροι οι Κ. Πανταζόπουλος (Μανιακίου) Παν. Κάτσιας ( Πισπίσια ) πού σημειώνεται όμως στον πίνακα των Δήμων στα 1836 ως υπαγόμενον στο Δήμο Κορυφασίου ( ΦΕΚ, αρ. 11 , 17 Μαρτίου 1837, σελ. 47 β) Στίς 9 ( 22 ) Σεπτεμβρίου ) 1837 διωρίσθη δημοτικός εισπράκτωρ ο Νικόλαος Κωστόπουλος (ΦΕΚ. αρ. φύλ. 33. 2 Οκτ. 1837 ,σελ. 133 α.) . Υπηρέτησε δέ καθ,όλην την διάρκειαν του αγώνος στρατιωτικός και ώς Δημοπρόκριτος. Ο Δήμος Σκάρμιγκα συνχωνεύθηκε στά 1840 μετά τα αιματηρά επεισόδεια της στασίασης των κατοίκων του Δήμου Βουφράδος που σε αυτόν υπήγοντο τα χωριά Βουφράσιο (Χατζή ) ,Αρναούτογλι , Γκρούστεσι , Βελή , Δάσος των Χιλίων χωριών , Οσμάναγα , Μύλοι του Χατζή με έδρα του Βλαχόπουλου. Ώς Δήμαρχος υπηρέτει ο Α.Φράγκος και ως εισπράκτωρ ο Κ.Βάλιας ( ΦΕΚ . αρ. φύλ. 80 . 28 Δεκ.1836 σελ. 20 παραρτημα.) Στα 1838 ως Γραμματεύς του Δήμου υπηρέτει ο Βασίλης Μανιάτης , όστις συλληφθείς ώς ένοχος αποστασίας ωδηγείτο πρός ανάκρισιν από τους χωροφύλακες . Τότε εξηγέρθησαν οι Δημότες και επιτεθέντες απέσπασαν τον συνδημότη τους Βασίλη Μανιάτη , ταυτόχρονα όμως συλλαβόντες και δύο - τρείς Χωροφύλακας προεκάλεσαν γενίκευση της στάσεως . Η ενέργεια αύτη των χωρικών κατηγγέλθη από τον φιλοκυβερνητικόν Δήμαρχο Tρίκκης , Αναγν. Πουλόπουλον και εκινητοποιήθησαν Δύο φάλαγγες Βαυαρών και εθελοντών Μανιατών , Εμπλιακιωτών , Θουριατών κλπ. συνολικής δυνάμεως 600 - 700 ανδρών πρός καταστολήν της ανταρσίας των κατοίκων των Δήμων Βουφράδος , Σκάρμιγκα , Βίαντος , Αιγάλεω , και Πηδάσου . Οι ( στασιαστές ) ανερχόμενοι εις 600 περίπου κατεδιώχθησαν και τελικώς διελύθησαν , ενώ ό άμαχος πληθυσμός σύν γυναιξί και τέκνοις εγκατέλειψε τα χωριά πού άδειασαν κυριολεκτικά . Συνελήφθησαν 26 άτομα και εφονεύθησαν ή τραυματίσθηκαν κάπου 10 - 15 χωρικοί όπως έγραφεν Αθηναική εφημερίδα της εποχής ( Εφημερίς Ο Ελληνικός Ταχυδρόμος , αρ. φυλ. 57. στίς 7 Αυγούστου 1838 σελίδα 437 και φιλικά προσκείμενη στο καθεστώς των Βαυαρών . Στην εκστρατεία αυτή των Βααυρών πήραν μέρος οι Δήμαρχοι Τρίκκης Αναγν. Πουλόπουλος , Θουρίας Κων. Δικαίος καθώς και ο ειρηνοδίκης τότε Εμπλακίων και κατόπιν πολλάκις Βουλευτής Γεωργ. Περρωτής , επικεφαλής 300 περίπου Θουριωτών και Εμπλακιωτών οπαδών και φίλων του. ΟΙ συλληφθέντες που δεν είναι γνωστά τα ονοματεπωνυμά τους 26 παράγοντες και παλαιοί αγωνιστές του 21 ώς ένοχοι εισήχθησαν στό συνεδριάζον στήν Καλαμάτα τότε στρατοδικείον , αλλά το αποτέλεσμα της Δίκης δέν είναι γνωστόν , γιατί δεν σώθηκαν πηγές έντυπες η χειρόγραφες . Στά 1840 κατά την συνχώνευση των Δήμων της Πυλίας με το από 30 Αυγούστου Β.Δ. στό Δήμο Βουφράδος ή Βουβράσου υπήχθησαν και τα χωριά Φουρτζή , Ανω και Κάτω Κρεμμύδια του τότε καταργηθέντος Δήμου Αιγάλεω , Ζαίμογλι , Κουρτάκι , Μίσκα , Πελεκανάδα , Καρακασίλι , Δάρα του Δήμου Βίαντος , Σκάρμιγκα , Πισπίσια , Νάσια , Μανιάκι , Κοντογόνι , Μαργέλι , Βλαχόπουλο , Ρούτσι του Δήμου Σκάρμιγκος .

Συνολικά στα 1840 ο Δήμος είχε 2.996 κατοίκους.

Ο Γιώργος Τσαπόγας δήμαρχος το 1891

Ο Γιώργος Τσαπόγας δήμαρχος το 1891

Παραμονές των εκλογών του 1891 είχαμε την σύγκρουση των αδελφών Τσαπόγα του Δημάρχου Αναστάσιου και του Γιώργου. Αιτία της σύγκρουσης ήταν η απόφαση του Αναστάσιου να μην διεκδικήσει πάλι την Δημαρχία , αυτό εξόργισε τον Γιώργο (ό οποίος πιεζόταν από τους πολιτικούς φίλους της οικογένειας Τσαπόγα ) να κατέβει ο ίδιος στις εκλογές και να συγκρουστεί πολιτικά με την οικογένεια Μαργέλη . Η εκλογική αναμέτρηση που ακολούθησε ήταν σκληρή και στον εκλογικό αγώνα χρησιμοποιήθηκε κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο. Τελικά η κάλπη ανέδειξε νικητή και νέο δήμαρχο Βουφράδος τον Γιώργο Τσαπόγα. Σαν δήμαρχος έγραψε ιστορία παρέμεινε στον δημαρχιακό θώκο επί 21 συνεχή χρόνια (έως την διάλυση των δήμων το 1912 )κερδίζοντας 6 συνεχείς εκλογικές αναμετρήσεις, Ο Γιώργος Τσαπόγας δεν είχε σπουδαίες γραμματικές γνώσεις αλλά είχε πολλά προτερήματα. Ένα από αυτά ήταν οι χαμηλοί τόνοι που κρατούσε απέναντι στους πολιτικούς του αντιπάλους και ο σεβασμός που έδειχνε για αυτούς ακόμα και σε δημόσιους χώρους. Πέθανε το 1923 αφού πρόλαβε να δεί τον γιό του Δημήτριο ( Στρατιωτικό γιατρό ) Βουλευτή Μεσσηνίας με το κόμμα των Φιλελευθέρων στις εθνικές εκλογές του 1923.

Ένα έγγραφο του 1845

Ένα έγγραφο του 1845

Το 1845 εκκλησιαστικός επίτροπος του δήμου Βουφράδας για τα χωριά Βλάση, Δάρα, Ζαϊμογλι, Κουρτάκι, Ματαράγκα, Πελεκανάδα και Χατζή ήταν ο ιερέας Γεώργιος Καμπασιώτης Σακελλάριος από την Πελεκανάδα. Ο ιερέας αυτός μαζί με κάποιους ακόμη ήταν υποχρεωμένος να στέλνει πίνακες με τις γεννήσεις, τις βαπτίσεις και τους αποθανόντες στο δήμο. Ο συγκεκριμένος, όμως, ιερέας μαζί με πέντε ακόμη ιερείς αδιαφορούσαν και δεν έστελναν πίνακες στο δήμο κάτι που ανάγκασε τον εκτελών χρέη δημάρχου Βουφράδας Παν. Ρένεση το έτος 1845 να στείλει έγγραφο διαμαρτυρίας στον Αρχιερατικό Τοποτηρητή Μεσσηνίας καυτηριάζοντας τη συμπεριφορά των ιερέων. Το έγγραφο που έστειλε έχει ως εξής:

 Αριθ. 222 εν Χατζή την 18 Ιουλίου 1845

 Προς τον Αρχιερατικόν Τοποτηρητήν Μεσσηνίας
Συνεπεία του υπ΄ αριθ. 267 της 14 Ιουλίου έ.έ. εγγράφου σας σας σημειούμεν παραπόδας της παρούσης του εντός και εκτός Δήμου μας διαμένοντας ιερείς δια να ενεργήσετε ό,τι εκ των καθηκόντων σας, σας προσθέτουμεν δε προς γνώσιν σας ότι μόνον ο εκ του χωρίου Σουληνάρι της περιφερείας μας παπά Αθανάσιος Καρλής μας διεύθυνεν τους πίνακας των γεννήσεων, γάμων και αποβιώσεων των ενοριτών του.

Παπα-Γεωργ. Πολυζωόπουλος εκ της ενορίας του χωρίου Βλαχόπουλου.
Παπα Γεώρ. Καμπασιώτης εκ της ενορίας Πελεκανάδας
Παπα Θανάσης εκ της ενορ. Πελεκανάδας
Παπα Ευγένιος εκ της ενορ. Φιλιππάκι
Παπα Κων/νος Σακελλάριος εκ της ενορ. Γαμβριά
Παπα Ευθύμιος Γαϊτζής εκ της ενορίας Σαμπρικίου
Παπα Παναγιώτης εκ της ενορίας Τσιφλίκι.

 Ο εκτελ. χρέη Δημάρχου
Πρόεδρος
τ. σ.Π. ΡΕΝΕΣΗΣ 

ΡΕΝΕΣΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ

ΡΕΝΕΣΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ

Ο Παναγιώτης Ρένεσης γεννήθηκε και μεγάλωσε την περίοδο της Τουρκοκρατίας στο Χατζή. Με την έναρξη της Επανάστασης του 1821, ακολούθησε τα αγωνιστικά βήματα του συγγενούς του Αλεβίζου Ρένεση. Μετά την απελευθέρωση και συγκεκριμένα το Σεπτέμβριο του 1830, εξελέγη δικαστικός σύμβουλος της επαρχίας Μεθώνης.

Η δολοφονία του Αθανάσιου Μαργέλη

Η δολοφονία του Αθανάσιου Μαργέλη

Ο δήμαρχος Αθανάσιος Θ. Μαργέλης έχοντας κλείσει τον κύκλο του στα δημοτικά και πολιτικά πράγματα της ΒΟΥΦΡΑΔΑΣ ιδιώτευε γέρος πια στο σπίτι του στο χωριό Μαργέλη. Εκεί ήρθε το μοιραίο. Ήταν το έτος 1889 όταν δολοφονήθηκε από τον τσοπάνο Λαμπρόπουλο. Ας δούμε, όμως, πως περιγράφει η εφημερίδα «Νέα Εφημερίς», στο φύλλο 4 της 1ης Ιανουαρίου 1890 και αναδημοσιεύει ο Μίμης Φερέτος στο « Μεσσηνιακά 1969-1970), σ. 544 τα γεγονότα: «Τηλεγραφικώς ηγγέλθη χθες εκ Καλαμών ότι εν τω χωρίω Μαργέλι του Δήμου Βουφράδος εδολοφανήθη παρ΄ αγνώστων την παρελθούσαν νύκτα ο πρώην δήμαρχος Βουφράδος. Το σώμα του ευρέθη κατακρεουργημένον. Περί τας εξ πληγάς δια περιστρόφου έφερεν εις το στήθος, δια μαχαίρας δε τρεις εις την ωμοπλάτην».

Τρεις μέρες αργότερα η ίδια εφημερίδα παρουσιάζει ως εξής τα νεότερα στοιχεία της δολοφονίας: «Ιδού, κατά νεωτέρας πληροφορίας, πως έγινεν ο φόνος του Μαργέλη πρώην δημάρχου Βουφράδος. Την 30 π. μηνός ο Δημ. Μαργέλης, υιός του φονευθέντος, ετραυμάτισεν επικινδύνως εν τω ποιμνιοστασίω του τον Λ. Λαμπρόπουλον. Ο Περ. Λαμπρόπουλος, μαθών τον τραυματισμόν του αδελφού του, μετέβη εις την οικίαν του Αθ. Μαργέλη και καλέσας αυτόν έξω, επυροβόλησε κατ΄ αυτού και τον ετραυμάτισεν επικινδύνως, ώστε την επομένην απεβίωσεν. Ο Περ. Λαμπρόπουλος συνελήφθη, καταδιώκεται δε ο Δημ. Μαργέλης. Ο Λαμπρόπουλος ανήκει εις το κόμμα του κ. Καραπαύλου, ο δε Μαργέλης εις το Μισυρλή».

Οι δημογέροντες της Βουφράδας

Την περίοδο της τουρκοκρατίας οι σκλαβωμένοι Έλληνες κάθε χωριού έπρεπε να εκλέγουν «αβίαστα» το δημογέροντα και να στέλνουν το πρακτικό εκλογής για έγκριση στο βοεβόδα. Στην ουσία οι Έλληνες εξέλεγαν  πάντα τον αρεστό του Τούρκου πασά της περιοχής. Έτσι, τα περισσότερα χωριά της Βουφράδας έστελναν το ιλάμι, τουρκική ονομασία του πρακτικού, για έγκριση στο βοεβόδα του Νιόκαστρου ή της Μεθώνης, ανάλογα με το πού ανήκαν.

Μελετώντας κανείς τα καθήκοντα, τις υποχρεώσεις, τις δικαιοδοσίες αλλά και το ρόλο των κοτζαμπάσηδων, διαπιστώνει  γιατί πολλά από τα δημοτικά τραγούδια της εποχής στρέφονται εναντίον τους και τους θεωρούν, όχι λίγες φορές, δεύτερους δυνάστες. Οι κοτζαμπάσηδες έπρεπε:

1. Να κανονίζουν τις αγγαρείες των κατοίκων του χωριού.
2. Να συνεργάζονται στενά με τους Τούρκους για θέματα φόρων του χωριού.
3. Να βοηθούν για την είσπραξη των τζερεμέδων. Τζερεμές σημαίνει πρόστιμο που πλήρωνε ο ραγιάς.
4. Να διορίζουν τους αγροφύλακες.
5. Να έχουν δημιουργήσει ειδικό ταμείο για τα πεσκέσια και τα μπαξίσια, χρήματα δηλαδή των ραγιάδων που τα χρησιμοποιούσαν για διάφορα «λαδώματα".
6. Να επικυρώνουν τα έγγραφα των ραγιάδων, με το αζημίωτο βέβαια, γιατί κανένα έγγραφό τους δεν είχε ισχύ αν δεν υπήρχε η υπογραφή του δημοπρόκριτου.
7. Σε κάθε Τούρκο επίσημο που θα περνούσε από το χωριό έπρεπε να εξασφαλίσουν φαγητό και ύπνο.
8. Ήταν υποχρεωμένοι να εισπράτουν φόρους για το κοινοτικό ταμείο.
9. Όλες οι μικροδιαφορές των ραγιάδων λύνονταν από τους δημοπρόκριτους.
10. Από τα χρήματα της κοινότητας έπρεπε να δίνουν ένα μέρος για το βοεβόδα, τον πασά, το διερμηνέα κ.λπ.

 Ο ραγιάς ήταν υποχρεωμένος εκτός από τον κεφαλικό φόρο να αποδίδει και μια σειρά άλλων φόρων με κυριότερο τη δεκάτη, που με τον καιρό πήρε πολλές μορφές, όπως ουσρ, χαρατζί, εραζί  κ.λπ.  Σ’ αυτούς τους φόρους πρέπει να προσθέσουμε κι εκείνους που έδιναν στους κυρίους του τιμαρίου ή του τσιφλικιού, καθώς και τα δοσίματα και τους έμμεσους φόρους.

Τα δημόσια κτήματα και τα τσιφλίκια της περιοχής της Βουφράδας, όπως και της υπόλοιπης χώρας, τα καλλιεργούσαν οι σέμπροι, που ήταν υποχρεωμένοι να δίνουν το 10% της παραγωγής στον κύριο της γης. Όλα τα κτήματα της Βουφράδας ήταν καταγραμμένα με κάθε λεπτομέρεια στο κτηματολόγιο που βρισκόταν στο γραφείο του βοεβόδα της Μεθώνης και σε εκείνο του βοεβόδα του Νιόκαστρου, ανάλογα με το πού ανήκε η περιοχή. 

Δημητρακόπουλος ή Δημητρακάς δήμαρχος το 1866

Δημητρακόπουλος ή Δημητρακάς δήμαρχος το 1866

Στις εκλογές του 1866 αντιμέτωπος του δημάρχου Σπύρου Ζανιώτη ήταν ο Δημητρακόπουλος Νικόλαος ή Δημητρακάς . Μετά από μια σκληρή εκλογική μάχη ο Δημητρακάς κέρδισε την Δημαρχία αναλαμβάνοντας δήμαρχος στις 22 Μαρτίου 1866 .

Η δημαρχιακή του πορεία συνέπεσε με μια δύσκολη στιγμή για τον δήμο στην περιοχή του οποίου είχαν αρχίσει να καταφθάνουν φυγόδικοι και ανθούσε η ληστοκρατία .

Οι κάτοικοι θεώρησαν υπεύθυνο της δημιουργηθείσας κατάστασης τον δήμαρχο Δημητρακόπουλο που δεν έλαβε δραστικά μέτρα εναντίον των φυγόδικων και στις δημοτικές εκλογές του 1870 που πολιτικό του αντίπαλο είχε τον Νικόλαο Σκαλτσή έχασε την εκλογική αναμέτρηση με μεγάλη διαφορά ψήφων.

Η ΒΟΥΦΡΑΔΑ ΣΤΟ ΠΑΣΑΛΙΚΙ ΤΗΣ ΜΕΘΩΝΗΣ

Η ΒΟΥΦΡΑΔΑ ΣΤΟ ΠΑΣΑΛΙΚΙ ΤΗΣ ΜΕΘΩΝΗΣ

Από το 1460 μέχρι το 1770, πρωτεύουσα της Πελοποννήσου είχαν κάνει οι Τούρκοι το Ναύπλιο. Το 1770 που ξέσπασαν στην Πελοπόννησο τα Ορλωφικά, οι Τούρκοι μετέφεραν την πρωτεύουσα της Πελοποννήσου από το Ναύπλιο στην Τρίπολη, στην οποία διέμενε ο μορά-βαλεσί, ο γνωστός μας βεζίρης, μαζί με τον υποδιοικητή που λεγόταν καϊμακάμης. Για θέματα που αφορούσαν σε κινήσεις ραγιάδων έπρεπε να ενημερώνουν το μορά-βαλεσί οι κοτζαμπάσηδες, οι επίσκοποι Πελοποννήσου και οι μορογιάννηδες.

Ολόκληρη η Μεσσηνία ήταν χωρισμένη σε δύο πασαλίκια, αυτά της Μεθώνης και της Κορώνης Ο πασάς είχε έδρα τη Μεθώνη. Για συμβούλους του είχε το μουκαμπελαντζή, το δεφτέρ κεχαγιά και έναν τελώνη. Διατηρούσε ακόμα ένα απόσπασμα από 150 καβάσηδες και ένα δήμιο.

Το πασαλίκι της Μεθώνης, στο οποίο ανήκε η Βουφράδα, ήταν χωρισμένο στους παρακάτω τέσσερις καζάδες: 1. Καζάς της Μεθώνης, 2. Καζάς του Νιόκαστρου, 3. Καζάς της Αρκαδιάς και 4. Καζάς του Φαναριού.

Ένα μέρος της Βουφράδας ανήκε στον καζά της Μεθώνης και ένα άλλο στον καζά του Νιόκαστρου. Κάθε καζάς είχε διοικητή τον Τούρκο βοεβόδα. Επίσης, κάθε καζάς περιλάμβανε έναν αριθμό χωριών που ήσαν ζαϊμια των Τούρκων σπαχήδων. Οι σπαχήδες έδιναν το όνομά τους στο χωριό που διοικούσαν. Αναφέρουμε ενδεικτικά δύο τέτοιες περιπτώσεις από χωριά της Βουφράδας:

Δροσιά – Ζαϊμ   Ογλί, Πετρίτσι - Αρναούτ Αλή Κάθε βοεβόδας είχε και έναν κατή, για να δικάζει τις διαφορές μεταξύ Τούρκων και Ελλήνων με βάση το κοράνιο. Οι διαφορές που προέκυπταν μεταξύ Ελλήνων λύνονταν από τα επισκοπικά δικαστήρια. Έτσι, εκτός απ αυτόν, ο βοεβόδας είχε συνεργάτες το σεντούκ εμίρη, που ήταν ο ταμίας, καθώς και τον μπουλούκμπαση, που ήταν ο αποσπασματάρχης του. 

Ιστορία

  • Βρέθηκε ο θολωτός τάφος του θρυλικού Βασιλιά της Μεσσήνης, Αριστόδημου!

    259 ΕμφανίσειςSuper User
    Βρέθηκε ο θολωτός τάφος του θρυλικού Βασιλιά της Μεσσήνης, Αριστόδημου! Ναι όσο απίστευτο και να φαίνεται, βρέθηκε ο θολωτός τάφος του θρυλικού Βασιλιά της Αρχαίας Μεσσήνης, Αριστόδημου, ο οποίος για...
  • Ένα συγκλονιστικό γεγονός ασυγχώρητα διαγραμμένο από τα βιβλία της Ιστορίας μας!

    237 ΕμφανίσειςSuper User
    Ένα συγκλονιστικό γεγονός ασυγχώρητα διαγραμμένο από τα βιβλία της Ιστορίας μας! «Όταν μπήκαν οι Γερμανοί στην Αθήνα, 27 Απριλίου 1941, η πρώτη τους δουλειά ήταν να στείλουν ένα απόσπασμα υπό το λοχα...
  • πηγή θεμάτων μεταξύ άλλων : www.vlasi.gr (ευχαριστούμε τον Κύριο Τάσο Αποστολόπουλο)

    261 ΕμφανίσειςSuper User
    πηγή θεμάτων μεταξύ άλλων : www.vlasi.gr (ευχαριστούμε τον Κύριο Τάσο Αποστολόπουλο)  
  • Ο Γιώργος Τσαπόγας δήμαρχος το 1891

    236 ΕμφανίσειςSuper User
    Ο Γιώργος Τσαπόγας δήμαρχος το 1891 Παραμονές των εκλογών του 1891 είχαμε την σύγκρουση των αδελφών Τσαπόγα του Δημάρχου Αναστάσιου και του Γιώργου. Αιτία της σύγκρουσης ήταν η απόφαση του Αναστάσιου...
  • ΡΕΝΕΣΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ

    269 ΕμφανίσειςSuper User
    ΡΕΝΕΣΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Ο Παναγιώτης Ρένεσης γεννήθηκε και μεγάλωσε την περίοδο της Τουρκοκρατίας στο Χατζή. Με την έναρξη της Επανάστασης του 1821, ακολούθησε τα αγωνιστικά βήματα του συγγενούς του Αλεβί...
  • Δημητρακόπουλος ή Δημητρακάς δήμαρχος το 1866

    217 ΕμφανίσειςSuper User
    Δημητρακόπουλος ή Δημητρακάς δήμαρχος το 1866 Στις εκλογές του 1866 αντιμέτωπος του δημάρχου Σπύρου Ζανιώτη ήταν ο Δημητρακόπουλος Νικόλαος ή Δημητρακάς . Μετά από μια σκληρή εκλογική μάχη ο Δημητρακ...
  • Δήμος Βουφράσου -Βουφράδος

    275 ΕμφανίσειςSuper User
    Δήμος Βουφράσου -Βουφράδος Το 1840 Όθωνας αναζητούσε στην αυτοδιοίκηση ένα πιο συγκεντρωτικό και ευέλικτο σύστημα, κάτι που η υπάρχουσα κατάσταση στους δήμους δεν του το παρείχε. Αποφάσισε, λοιπόν, τ...
  • Δήμος Σκάρμιγκας - 1836

    247 ΕμφανίσειςSuper User
    Δήμος Σκάρμιγκας - 1836 Στα 1836 δημιουργείται ο Δήμος Σκάρμιγκας. Περιελάμβανε τα χωριά Σκάρμιγκα ( Ευεργέτιδα) Πρωτεύουσα , Νάσια , Μανιάκι , Κοντογόνι , Βλάσι , Μαργέλι , Μηλιώτη , Μπέσα ή Μπέζια ...
  • Ένα έγγραφο του 1845

    219 ΕμφανίσειςSuper User
    Ένα έγγραφο του 1845 Το 1845 εκκλησιαστικός επίτροπος του δήμου Βουφράδας για τα χωριά Βλάση, Δάρα, Ζαϊμογλι, Κουρτάκι, Ματαράγκα, Πελεκανάδα και Χατζή ήταν ο ιερέας Γεώργιος Καμπασιώτης Σακελλάριος ...
  • Η δολοφονία του Αθανάσιου Μαργέλη

    247 ΕμφανίσειςSuper User
    Η δολοφονία του Αθανάσιου Μαργέλη Ο δήμαρχος Αθανάσιος Θ. Μαργέλης έχοντας κλείσει τον κύκλο του στα δημοτικά και πολιτικά πράγματα της ΒΟΥΦΡΑΔΑΣ ιδιώτευε γέρος πια στο σπίτι του στο χωριό Μαργέλη. Ε...
  • Η ΒΟΥΦΡΑΔΑ ΣΤΟ ΠΑΣΑΛΙΚΙ ΤΗΣ ΜΕΘΩΝΗΣ

    210 ΕμφανίσειςSuper User
    Η ΒΟΥΦΡΑΔΑ ΣΤΟ ΠΑΣΑΛΙΚΙ ΤΗΣ ΜΕΘΩΝΗΣ Από το 1460 μέχρι το 1770, πρωτεύουσα της Πελοποννήσου είχαν κάνει οι Τούρκοι το Ναύπλιο. Το 1770 που ξέσπασαν στην Πελοπόννησο τα Ορλωφικά, οι Τούρκοι μετέφεραν τ...
  • Η πρώτη Ενετοκρατία στη Βουφράδα

    306 ΕμφανίσειςSuper User
    Η πρώτη Ενετοκρατία στη Βουφράδα Το 1205 οι Φράγκοι κατέλαβαν το πριγκιπάτο της Αχαΐας και έγιναν κύριοι της Πελοποννήσου, εκτός από ένα μικρό κομμάτι της Πυλίας που ήταν στα χέρια των Ενετών. Το 120...
  • Θεόδωρος Μαργέλης δήμαρχος το 1852

    205 ΕμφανίσειςSuper User
    Η πρώτη Ενετοκρατία στη Βουφράδα Ο Θεόδωρος Μαργέλης διορίστηκε με το Β.Δ της 28ης Φεβρουρίου 1852 ΦΕΚ .14/4/1852 σαν αξιωματικός της Επανάστασης του 1821 με Δημαρχιακούς Παρέδρους τους επίσης αγωνισ...
  • Καταγγελία στη Βουλή για τη Βουφράδα το 1847

    217 ΕμφανίσειςSuper User
    Καταγγελία στη Βουλή για τη Βουφράδα το 1847 Η καταγγελία δεν αφορά το σήμερα αλλά την περίοδο του έτους 1847 και δημοσιεύτηκε  στην αθηναϊκή εφημερίδα «Ελπίς», αριθμό φύλλου 406, 12 Ιουλίου 1847. Ας...
  • ΙΣΤΟΡΙΑ ΒΟΥΦΡΑΔΑΣ

    230 ΕμφανίσειςSuper User
    Καταγγελία στη Βουλή για τη Βουφράδα το 1847 Αθανάσιος Μαργέλης-Αναστάσιος Τσαπόγας:Δυο πετυχημένοι δήμαρχοι...Μετά την αποχώρηση ,ύστερα από 12 χρόνια στον δημαρχιακό θώκο του Νίκου Σκαλτσή ,τον Δήμ...
  • Βουφράδα & Εκπαίδευση το 1904

    218 ΕμφανίσειςSuper User
    Βουφράδα & Εκπαίδευση το 1904 Σύμφωνα με το ΦΕΚ 223/8-10-1905 στο δήμο ΒΟΥΦΡΑΔΑΣ το 1904 λειτουργούσαν τα σχολεία:    Χατζή: Δημοτικό Σχολείο στο οποίο υπηρετούσε ο Βασίλειος Γιόκαρης δευτεροβάθμ...
  • Ματιές στο χτές

    219 ΕμφανίσειςSuper User
    Ματιές στο χτές 20/08/1907Εις το Χατζή της Βουφράδος ο Θ.Θεοδωρακόπουλος μετά των αδελφών του Μιχαήλ και Περικλέους ,εφόνευσαν δια γκρά τον Σπυρ. Μαρινόπουλον17/11/1909Εφημερίδα ΕΜΠΡΟΣΗ ΔΙΑΙΡΕΣΙΣ ΤΩΝ...
  • Eτος 9ον: 423 - 422 π.χ.

    207 ΕμφανίσειςSuper User
    Eτος 9ον: 423 - 422 π.χ. Ετησία ανακωχή Λακεδαιμονίων και ΑθηναίωνΕις την αρχήν αμέσως του επομένου έαρος, οι Λακεδαιμόνιοι και οι Αθηναίοι συνωμολόγησαν ανακωχήν ενός έτους. Οι Αθηναίοι, διότι εσκέφ...

Welcome to ladbrokes bonus codes information.